“Yapamıyorum” Dediği An, Öğrenmenin Başladığı An

Derslerde sık duyduğumuz bir cümle var:

“Yapamıyorum.”

Biz bunu çoğu zaman gerçekten “yapamıyorum” diye değil, “bir yerde sıkıştım” diye okuyoruz.

Çünkü kodlama da fiziksel üretim de biraz böyle öğreniliyor. Kod hata veriyor, devre çalışmıyor, karakter yanlış yere gidiyor veya sensör beklediğimiz sonucu vermiyor.

Ve aslında öğrenme çoğu zaman tam burada başlıyor.

Hata Yapmak Serbest

Pixelbots derslerinde hata yapmak yalnızca normal değil, çoğu zaman gerekli.

Bir şeyin neden çalışmadığını görmeden, neden çalıştığını gerçekten anlamak zor.

Bu yüzden öğrencinin karşılaştığı problemi hemen onun yerine çözmek istemiyoruz. Amacımız doğru cevabı vermek değil; bir sonraki adımı görebilmesini sağlamak.

1. Önce Takılmayı Normalleştiriyoruz

“Burada takılman normal.”

Konular ilerledikçe herkes bir noktada zorlanıyor. Önemli olan takılmamak değil, takıldıktan sonra ne yaptığımız.

2. Büyük Problemi Küçültüyoruz

“Kod çalışmıyor.” çok büyük bir problem.

Onun yerine daha küçük sorular soruyoruz:

• En son neyi değiştirdin?
• Hata mesajı ne söylüyor?
• Hangi bölüm çalışıyor, hangi bölüm çalışmıyor?

Sorunu küçülttüğümüzde kontrol etmek çok daha kolay hâle geliyor.

3. Bir Sonraki Küçük Denemeyi Yapıyoruz

Her şeyi bir anda düzeltmeye çalışmak yerine tek bir adımı test ediyoruz.

Scratch’te önce yalnızca hareketi çalıştırabiliriz.

Arduino’da önce LED’i yakıp daha sonra sensörü veya motoru ekleyebiliriz.

Python’da önce doğru çıktıyı ekrana alabiliriz.

Bu küçük adım işe yararsa öğrenci genellikle kendi başına devam ediyor. İşe yaramazsa da sorun değil; artık elimizde yeni bir ipucu var.

Çözümü Hemen Vermemek

Öğrencinin yerine problemi çözmek kısa vadede hızlı olabilir.

Ama uzun vadede öğrenciye şu mesajı verebilir:

“Sıkışınca birisi çözer.”

Biz bunun yerine deneme, kontrol etme ve yeniden deneme alışkanlığının gelişmesini daha değerli buluyoruz.

Aynı nedenle “Bu çok kolay.” gibi ifadelerden de mümkün olduğunca kaçınıyoruz.

Çünkü öğrenci için o an kolay olmayabilir.

Hedefimiz şu:

Öğrenci “yapamıyorum” dediğinde süreç orada bitmesin.

Bir süre sonra yerine şu cümle gelsin:

“Tamam... bir daha deneyeyim.”